The Sandman İncelemesi

Sandman, çizgi roman ile yüksek edebiyat arasındaki sınırın belki de en zarif şekilde silindiği eserdir. Neil Gaiman, 1989-1996 arası yayımlanan 75 sayıda Rüyalar Efendisi Dream'in (Morpheus) hikayesini anlatırken Shakespeareden Marlowe'a, Yunan mitolojisinden Norse panteonuna, Çin halk masallarından Afrika folkloruna kadar inanılmaz bir kültürel dokuyu çizgi roman formuna dahil etti. World Fantasy Award' kazanan ilk çizgi roman olması bir tesadüf değil, kuralları o kadar zorladı ki ödül komitesi sonradan çizgi romanları yarışmadan men etti.

Endless adı verilen yedi kardeş, Destiny, Death, Dream, Destruction, Desire, Despair ve Delirium, modern fantezinin en zengin karakter galerilerinden birini oluşturuyor. Özellikle Death karakteri, ölümün korkunç bir figür olarak değil, sevecen ve bilge bir genç kadın olarak tasvir edilmesiyle çizgi roman tarihindeki en sevilen yan karakterlerden biri haline geldi. Morpheus'un kendisi ise gururun, yalnızlığın ve değişimin bedelinin trajik bir personifikasyonu.

Görsel açıdan Sandman bir mozaik: Sam Kieth'in tuhaf erken sayıları, Jill Thompson'ın yumuşak çizgileri, P. Craig Russell'ın klasik zarafeti, Marc Hempel'in deneysel "The Kindly Ones" tarzı, her sanatçı hikayenin tonuna kendi mührünü vuruyor. Bu çeşitlilik bazen tutarsız hissettirse de aslında Dream'in farklı boyutlarını farklı görsel dillerle anlatmanın zekice bir yolu. "A Midsummer Night's Dream" sayısı (#19) Shakespeare'in oyununu tiyatroda canlandıran perilerle örerek bir başyapıt çıkarıyor ve bu sayı World Fantasy Award' kazandı. 10 cilt boyunca her okurun en az bir "favori sayısı" oluşur, bu seriyi bu kadar özel kılan şey de bu.