Witcher: Son Dilek İncelemesi

Witcher: Son Dilek, Anglo-Sakson hâkimiyetindeki fantezi dünyasına Slav mitolojisinin nefesini getirdiği için tarihsel olarak önemlidir. Andrzej Sapkowski, Polonya halk masallarını, Doğu Avrupa folklorunu ve klasik peri masallarını alıp, onları acımasız ve ahlaki açıdan karmaşık bir prizmadan geçirerek yeniden yorumluyor. Kırmızı Başlıklı Kız, Kar Beyaz, Pamuk Prenses gibi tanıdık öyküler burada vampirler, lanetler ve kanlı sonlarla yeniden hayat buluyor, ve bu bozulma, klasik masalların aslında nasıl karanlık olduklarını hatırlatıyor.

Geralt of Rivia, modern fantezinin en sevilen anti-kahramanlarından biri. Bir witcher, yani genetik olarak değiştirilmiş ve canavar avlamak için eğitilmiş bir yaratık avcısı. Ancak Sapkowski'nin dahice fikri şu: kitaplardaki canavarlar genellikle masum kurbanlar, gerçek canavarlar ise insanlar. Geralt sürekli "doğru" tarafı seçmek zorunda kalıyor ve çoğu zaman doğru taraf yok. Bu ahlaki belirsizlik, türü sabit kahramanlık şablonlarından kurtarıyor. Yennefer, Dandelion ve sonradan Ciri gibi yan karakterler de öyküler ilerledikçe büyük derinlik kazanıyor.

Pegasus Yayınları baskısı genel olarak başarılı; Regaip Minareci çevirisi Sapkowski'nin Slav tonunu ve sert mizahını koruyor, ancak bazı bölümlerde Lehçenin nüansları İngilizce üzerinden çeviri sırasında kayıplara uğruyor. Kısa öykü yapısı kitabı erişilebilir kılıyor, her hikâye bağımsız okunabilir. Witcher 3 oyununu oynayanlar veya Netflix dizisini izleyenler için kitaplar, evrenin asıl derinliğini ortaya çıkarıyor; her ikisi de büyük ölçüde değiştirilmiş uyarlamalar. Witcher serisine başlamadan önce mutlaka Son Dilek'le başlanmalı.